نقد آزاد

تهران شهر بی قانون

سلام.

روی سخنم در این نوشته پایتخت نشینان محترم است البته هر کسی از هر نقطه این سرزمین

میتواند خواننده این مطالب باشند ولی اصرارم بر مطالعه تهرانیها به این خاطر است که آنها از

نزدیک با این مصائب روزمره در ارتباطند و در نتیجه درک این مشکلات ملموس تر و آسانتر است

برای آنها تا سایر هموطنان عزیز.

اصلا انگار قرار نیست این شهر بزرگ و در حال گسترش هر روزه (گسترش حریم شهری)روی

آرامش ببیند.هر روز یه طرح تازه و یه ایده جدید در تهران مطرح و گاهی اجرائی میشود طرحهائی

که همگی برای سرو سامان دادن به اوضاع این آشفته بازار در دستور کار قرار میگیرد ولی هرچه

بیشتر تلاش میشود کمتر نتیجه مثبتی دیده میشود براستی چرا؟این چه طلسمی است که

هیچ جور باطل نمیشود؟سعی کردم از دیدگاه خودم به این موضوع نگاه کنم که حتما دارای

نواقصی میباشد یا شاید نکته ای از قلم افتاده باشد خوشحال میشوم که شما هم نظرات خود

را برایم ارسال کنید.

مدیریت شهری

ساماندهی مسائل شهر تهران همیشه در رده نخست ادعاهای مدیران شهری گذشته بوده و دارای

بیشترین بار تبلیغاتی بوده ولی عملا تصمیم گیریهای انجام شده نشان از نگاه جدی به این مقوله

نداشت. یکی از معضلات و مشکلات بسیار بزرگ تهران مبحث تکراری ترافیک است که با طرح روشهای

جلوگیری گوناگون هنوز چون حریفی شکست ناپذیر به نظر میاید.افزایش محدوده طرح ترافیک - طرح

تردد زوج و فرد آخرین ترفندی بود که برای مبارزه با این غول بی شاخ و دم پیشنهاد شد.در روزهای

نخست اجرای این طرح موفقیتی موقت احساس میشد ولی با گذشت مدتی دوباره همان آش و

همان کاسه. انواع و اقسام ترفندها مد شد.خیلیها ناگهان شدند سرویس مدارس و با این بهانه در

طرح تردد میکردند.عده ای که وضعیت مالی بهتری داشتند ۲ ماشین با شماره های زوج و فرد خریدند

تا مشکلی نداشته باشند.خیلی ها تابلوی آژانس بالای ماشینهایشان گذاشتند و وارد میدان شدند.

بعضی موتور سیکلت را جانشین ماشین کردند و خیلی راههای دیگر که میدانم و دانی.به این ترتیب

این طرح هم مانند بسیاری از نمونه های قبلی تاثیری موقت داشت.

کارخانجات اتومبیل سازی

واقعیت این است که تهران دیگر گنجایش این حجم خودرو را ندارد.در مقابل این تعداد وحشتناک خودرو

های تولیدی آمار خروجی خودروهای فرسوده بسیار پائین و نا امید کننده است.تعداد خودرو هائی که

روزانه در تهران شماره گذاری میشوند رقم بالائی است. در کنار تولیدات داخلی ورود شرکتهای تولید

کننده خارجی هم فشار مضاعفی را بر این معضل وارد مینماید.تنها راه خروج از وضعیت بحران بالا بردن

آمار خروج خودروهای فرسوده است و بس.تسهیلات مناسب این شرکتها در واگذاری محصولاتشان به

گونه ای است که بقول خودشان در تبلیغات این نوع فروش حتما یکی از چندین روش فروش اقساطی

آنها متناسب با شرایط مالی هر قشری از مشتریان پیش بینی شده و موجود میباشد.تبلیغ برای

فروش بیشتر محصول به خودی خود مشکلی ندارد ولی آیا نباید فکری برای تردد این حجم بالای

خودرو تولید شده در این شرکتها کرد؟

نقش دولت

تصور کنید در شهری زندگی میکنید که دارای شبکه وسیع حمل و نقل عمومی میباشد آیا حاضرید باز

هم برای انجام امور روزانه از وسیله شخصی استفاده کنید؟ قطعا پاسخ بسیاری منفی خواهد بود.

اصولا زندگی در کلانشهرها (مانند تهران) در بسیاری از کشورهای دنیا بدون حضور چنین شبکه حمل

و نقل عمومی گسترده قابل تصور نیست. مثال دم دستی این ادعا استقبال زیاد مردم از راه اندازی

متروی ناقص تهران بود.با این که پراکندگی خطوط مترو هنوز در تهران زیاد نیست ولی آمار بالای

سفرهای مردم با این وسیله نشاندهنده این واقعیت است که اگر وسیله مطمئن و سریع و البته ارزان

در دسترس باشد خیلیها تمایلی به استفاده از وسیله نقلیه شخصی نخواهند داشت.وظیفه دولت

شهرداری ها یا شوراهای شهر یا هر نهاد مرتبط دیگر کاملا مشخص است و نقشی اصلی و انکار

ناپذیر را ایفا میکند.اجبار شرکتهای تولید کننده خودرو و الزام آنها به از رده خارج کردن خودروهای

فرسوده به این ترتیب که مثلا به ازای تولید هر محصول جدید موظف باشند یک محصول قدیمی را

از چرخه خارج نمایند و دولت هم در این میان به عنوان ناظر و هم به عنوان کمک به این شرکتها

با پرداخت بودجه ای سالیانه نقش بسیار مهم و حیاتی را ایفا خواهد کرد.

ایجاد مسیرهای جدید مترو و همچنین ترنهای هوائی ویژه جابجائی مسافر و اضافه کردن اتوبوسهای

جدید و نظارت بر تاکسیها که خالی تردد نکنند و همچنین ثابت نگه داشتن نرخ این خدمات متناسب

با بودجه عموم از دیگر روشهائی است که میتواند کمر ترافیک پایتخت را بشکند.مطمئن باشید مردم

هم وقتی از این خدمات بهره مند شوند کمتر حاضرند ته مانده اعصابشان را هم پشت رل ماشینهای

شخصی مشوش کنند. اگر زودتر فکری برای این مسئله نشود در آینده ای نزدیک تهران تنها پارکینگی

خواهد بود برای این همه ماشین.

نقش مردم

هنوز هم برای خیلیها سوار ماشین شدن و در خیابانها گشتن و بالا پائین رفتن نوعی تفریح محسوب

میشود. تفریحی که البته با این سوخت ارزان خیلی هم کم هزینه است.کافی است در ساعات اولیه

شب سری به خیابانها و بخصوص بعضی مکانهای خاص  مثل خیابان ولیعصر یا جردن بزنید تا با خیل

عظیمی از این جماعت بیکار روبه رو شوید.حالا فکر کنید کار واجبی هم دارید یا قرار مهمی که باید زود

برسید آنوقت قیافه تان دیدنی خواهد بود چون جلوی شما تعداد زیادی جوان سوار ماشین های مدل

بالایشان بارها سروته خیابان را آرام و آهسته گز میکنند تا جفت امشبشان را پیدا کنند.با این اوصاف

دیر رسیدن وسائل امدادی اجتناب ناپذیر است و جائی برای گلایه باقی نمیگذارد. همچنین نتیجه

مسلم اینهمه تردد بی هدف و وسایل نقلیه شخصی تک سرنشین آلودگی بیش از بیش هواست که

مارا جزء ۱۰ شهر آلوده جهان قرار داده است.البته بحث آلودگی تنها شامل این دلیل نمیشود و دلایل

زیادی دارد که از حوصله این بحث خارج است.خیلی طولانی شد فقط همین را بگویم که اگر خودمان

نخواهیم و کمک نکنیم منتظر نیروی غیبی هم برای حل مشکلاتمان نباید باشیم.از قدیم گفته اند:

از ماست که بر ماست.

+   مهدی شفیعی طهران ; ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٥ آبان ،۱۳۸٥

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir