نقد آزاد

حق با ما بود سردار!

از شور و حال و انرژی فراوان و خیلی ویژگیهای دیگر جوانی که بگذریم٬ عصیانگری و سعی در

جلوه دادن خود و متفاوت بودن از دیگران را هم می توان زیر مجموعه جوانی قرارداد.

به همه اینها نپذیرفتن بدون قید و شرط هر چیزی را هم اضافه نمائید٬که خصوصا در جوانان

دو دهه اخیر بسیار دیده می شود.اینها از خصوصیات مشترک میان جوانان همه دنیا می باشد و

تفاوتها هم به کشوری که در آن زندگی می کنند و فرهنگ آنها بستگی مستقیم دارد و خیلی

فاکتورهای دیگر که مورد بحث ما نیست.

برای متفاوت جلوه دادن خود از دیگران در بین جوانان شیوه های مختلفی وجود دارد که یکی از

عمومی ترین آنها انتخاب لباس و نوع پوشش٬بیشتر از سایر شیوه ها طرفدار دارد.

اگر مثلا عده ای با داشتن تحصیلات عالی یا داشتن هنری خاص یا استعدادی فوق العاده٬ بطور

ناخودآگاه متمایز می شوند ولی اکثریت دیگر که فاقد اینگونه مهارتهای ذکر شده-بطور مثال-

می باشند٬راه آسانتری را که همانا پیروی از مد می باشد؛پی میگیرند.

طراحان لباس معمولا برای هر نوع سلیقه ای چیزی در آستین خود دارند و یا با شناخت نیازهای

جدید٬طرحهای جدید را خلق و در اختیار مصرف کننده این بازار پر تقاضا قرار می دهند. پدیده

شدن هر از گاه بعضی از این طرحها هم نشان از موفقیت غیر قابل انکار و بدنبال آن درآمد سرشار

و لگاریتمی این صنعت برای صاحبان و طراحان آن دارد.

تا اینجا ظاهرا هیچ مشکلی وجود ندارد.یعنی بازار برای هر نوع سلیقه ای جنسی را عرضه

می کند و خریداران مختارند بر اساس دارا بودن حق انتخاب ٬آزادانه از اینهمه تنوع استفاده کنند.

مشکل از آنجا آغاز می شود که در کشوری زندگی کنی که سفت وسخت بر ارزشهای دینی و

اخلاقی خود اصرار داشته باشد و تخطی از آن را جرم بداند٬مانند ایران.

عقل حکم می کند یا شرایط جائی را که در آن زندگی می کنی بپذیری یا آنجا را ترک کنی و

یا اگر قدرت کافی در اختیار داری سعی در تغییر داشته باشی. با توجه به فضای حاکم بر جامعه

ما راه دوم و سوم عملا غیر ممکن یا حداقل بسیار سخت بنظر می رسد.

حالا اگر جوان باشی و سر پر سودائی هم داشته باشی و دوست داشته باشی هر طور که

می خواهی لباس بپوشی و بدنبال تبعیت از مد هم باشی ٬آنوقت نتیجه این می شود که از 

۲ هفته قبل تا بحال دیدیم و دیدید!

هر چه کارشناسان و مخالفان اجرای طرح اخیر بیشتر گفتند که این راه درستی برای مقابله

نیست٬طراحان و مسئولین این طرح در نیروی انتظامی بیشتر بر انجام آن پافشاری کردند.

بطوریکه پس از این چند روز فریاد اعتراض مردم و حتی رئیس قوه قضائیه هم بلند شد. آنطور که

در اخبار و روزنامه ها از قول آقای هاشمی شاهرودی نقل شد٬گویا ایشان هم دل خوشی از

این نوع برخورد و کشاندن خانواده ها به کلانتری ها نداشته است.

اگر آمار ۸۵٪ موافقان اجرای طرح مبارزه با بد حجابی را باور کنیم٬آیا اینهمه صدای اعتراض و

نارضایتی را صرفا می توان متعلق به ۱۵٪ باقیمانده دانست؟آنهم وقتی که در تمامی مسائل٬

مخالفین همیشه کمترین تریبون و فرصتی برای اعتراض در اختیار داشته اند؟ 

همانطور که مخالفان ابراز نگرانی کرده بودند و صاحب این قلم هم در مطالب قبلی به آن اشاره

کرده بود٬بازخورد منفی این طرح و برخورد نامناسب مجریان آن -عطف به سوابق اجرای چنین

طرحهائی- قابل پیش بینی بود. اما براستی علت ناکامی های پیاپی دولت های قبل و دولت

فعلی و مسئولینی که هر ساله بار سنگین اجرای چنین طرحهائی را بر دوش می کشند و

هزینه های زیادی هم از خزانه دولت می کنند٬در کجاست؟

علتی که امروزه تقریبا تمامی مخالفان از آن بکرات یاد می کنند٬ بحث فرهنگ سازی است.

در مورد این مهم اهالی فن و کارشناسان بسیار سخن گفته اند و از حوصله این مطلب و سواد

نگارنده هم خارج است!(چون اینجانب کلا با این کلمه فرهنگ مشکل دارم).

از عوامل این ناکامی که از اهمیت بالائی هم برخوردار می باشد٬نبودن جایگزین مناسب در ازای

پوششهای فعلی که از آن به عنوان ناهنجار و بد حجابی-درست یا غلط- یاد میشود٬ می باشد.

بدین معنی که بازار از اینگونه محصولات اشباع شده و عملا اگر کسی قصد نخریدن و استفاده

کردن از مدلهائی غیر از انواع موجود را داشته باشد٬شانس زیادی برای حصول نتیجه ندارد.

سال قبل اداره اماکن نیروی انتظامی در حرکتی عجولانه صرفا با دستور به اتحادیه های 

پوشاک٬از صاحبان مغازه ها و بوتیک داران خواسته بود که مانتوهای تنگ و کوتاه را از پشت

ویترین ها جمع آموری و از فروش آنها خودداری کنند. در ناموفقی این دستور شکی نیست٬

چون کماکان متقاضیان به راحتی قادر به خرید انواع ممنوعه می باشند.

بعبارت دیگر نظارت و کنترل قطعا کافی نبوده است٬ که اگر می بود دیگر کسی قادر به پیدا کردن

این نوع لباسهای خبر ساز  در بازار نبود و ایضا از اینهمه دردسر هم. وجود دست های با نفوذ

در پس پرده این بازار گل و گشاد و بسیار سودآور کاملا محسوس می باشد.

میدان ندادن و عدم حمایت مالی دولت از طراحان و تولید کنندگان داخلی٬ از عوامل مهم دیگر

بشمار می رود.قطعا تولید کنندگان داخلی با دانستن نیازها و همچنین محدودیتهای جامعه

توانائی تولید محصولاتی را که هم توقعات جامعه اکثرا جوان ما را برآورده نماید و هم در راستای

سیاست های نظام اسلامی باشد٬دارد.

خوشبختانه طی یکی دو سال گذشته اقداماتی در قالب برپائی نمایشگاهها و فراخوان طراحان

داخلی٬صورت پذیرفت که البته هنوز نتوانسته به جایگاه واقعی خود دست پیدا کند.

نیاز به تلاشهای مستمر و جدی تر برای نیل به اهدافی که دولتمردان ما در سر می پرورانند٬

امری است واضح و بدون نیاز به توضیح.

تقریبا تمامی این مدها٬غریبه و بعبارت دیگر وارداتی هستند. راههای ورود آنها هم کاملا 

شناخته شده هستند. کافی است دسترسی به اینترنت داشته باشی تا با اندکی جستجو

در آن به سایتهای فراوانی که به نمایش آخرین مد ها اقدام می کنند٬برسی.

ماهواره ها هم در این میان نقش بسیار مهمی بعهده گرفته اند. اگر کار کردن با کامپیوتر و

جستجو در اینترنت نیاز به تخصص دارد ولی ماهواره چنین تخصصی را نمی طلبد.

بویژه آنکه قیمت ارزانتری هم در مقایسه با خرید یک سیستم حتی معمولی کامپیوتری دارد.

استفاده بازیگران و خوانندگان از این مد ها در فیلمها و کلیپهای پخش شده از ماهواره ها را 

هم اگر بتوان زیر سبیلی رد کرد ٬ وجود کانالهای مخصوص به ارائه آخرین مد های روز دنیا

را نمی توان نادیده گرفت. ولی آیا بواسطه وجود چنین دلایلی می توان منکر مفید بودن 

اینترنت و ماهواره ها شد؟ جواب منفی است.ولی پاسخ منطقی به این سوال در دل همان

فرهنگ و فرهنگ سازی- که من با آن مشکل دارم- قرار دارد. وقتی نمیتوان جلوی این هجوم

رسانه ای و شبکه ای ایستاد٬از برخوردهای اینچنینی و قهریه هم نمیتوان انتظار معجزه داشت

. همجواری با کشورهای صاحب سبک و با سابقه در تولید پوشاک مانند ترکیه و همچنین

وجود بازارهای وسیع و ارزان عرضه پوشاک در دبی نیز به نوعی مشکل مضاعف به حساب 

می آیند. با توجه باینکه در چند سال اخیر تب سفر به این کشورها تقریبا در تمامی ایران فراگیر

شده است٬نمی توان مانع ورود اینگونه لباسها و در پی آن شیوع انواع مد ها٬ گردید.

اینها تنها بخشی از معدود مشکلات موجود در این حوزه پر حرف و حدیث است. 

متولیان انتظامی به تمامی این مشکلات واقف و آگاه می باشند٬ولی معلوم نیست چرا

همچنان بر شیوه سنتی مقابله خود پافشاری می کنند. استفاده از شیوه پر خطر و پر هزینه

آزمون و خطا در این مقوله٬بطور حتم به زیان همگان خواهد بود.   

+   مهدی شفیعی طهران ; ٢:٢٧ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٧ اردیبهشت ،۱۳۸٦

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir