نقد آزاد

رافت یا ترس؟

تا چند روز دیگر یک ماه از زمان دستگیری ملوانان انگلیسی و آزادی آنها می گذرد. در این مدت

اظهار نظرهای زیادی در این مورد از سوی رسانه ها و صاحبان قلم منتشر شد و خواهد شد.

از آنجا که این موضوع بسیار جای بحث دارد٬ مایلم نظر خودم را هم در این مورد به نقد بگذارم.

                                                   **************

پس از اشغال نظامی عراق٬ کشورهای مشترک المنافع حاضر در این کشور به بهانه ایجاد 

امنیت دراین منطقه٬ اقدام به گشت های منظم روزانه در داخل خاک عراق و مرزهای آبی این

کشور را در دستور کار خود دارند. نیروی دریائی سلطنتی بریتانیا با حضور خود در اروند رود اقدام

به بازرسی کشتیها و شناورهائی می کند که قصد ورود به آبهای عراق را دارند. علت عمده 

این بازرسیها هم جلوگیری از ورود قاچاق به این کشور میباشد.

از آنجائی که خط مرزی مابین ایران و عراق طبق نقشه های دریائی به شکل زیگزاگ میباشد- 

بخاطر موقعیت خاص اروند رود - و با توجه به این مهم که خطوط مرزی دریائی فاقد هرگونه

علائم و مشخصه ظاهری و قابل رویت می باشد٬ لذا ورود ناخواسته و تخطی از این حدود در

بسیاری مواقع غیر قابل اجتناب به نظر می رسد.

به همین علت کنوانسیون حقوق دریاها با پیش بینی احتمالی اینگونه رخدادها٬ قوانین خاصی

را وضع کرده است. بموجب این قوانین ورود وسایل نقلیه دریائی با رعایت شرایط خاصی تجاوز

محسوب میشود. در شرایط خاصی همانند آنچه در اروند رود پیش آمد ٬ با توجه به فاصله ای

که شناورهای دریائی احیانا وارد آبهای سرزمینی کشور دیگری شوند٬ دستورات مختلفی

می توان صادر کرد که بازداشت آخرین گزینه آنهاست.

متاسفانه نیروهای مرزبانی اطلاعات دقیقی از حدود تخطی و ورود ۲ شناور انگلیسی اعلام

نکردند. حال با توجه به قوانین کنوانسیون این سوال پیش می آید که چرا با تذکر به این ۲ شناور

و تقاضا برای خروج از آبهای سرزمینی ایران سعی بر جلوگیری از این بحران نشده است؟

آیا این دو شناور حامل وسایل و تجهیزات خطرناک نظامی بوده اند٬ بطوری که یک تجاوز نظامی

را تلقی می کردند یا صرفا بازداشت آنها مانوری برای به رخ کشیدن قدرت نظامی ایران بوده

است؟ که اگر چنین باشد و برای نمایش قدرت صورت گرفته باشد٬ با توجه به شرایط بحرانی

منطقه و فشارهای بین المللی بر علیه ایران٬ اقدامی نسنجیده و فاقد هرگونه سیاست رفتاری

بوده است.

در بهترین حالت و با فرض بر اینکه حدود تجاوز بقدری زیاد بوده؛ هشدارها مبنی بر خروج فوری

به آنها داده شده ولی آنها سرپیچی کرده؛و اقدام آنها کاملا با اهداف نظامی و اطلاعاتی و جهت

شناسائی صورت پذیرفته و چاره ای جز بازداشت برای مرزبانان ایرانی وجود نداشته؛ عدم

محاکمه و آن بدرقه آنچنانی چه توجیهی دارد؟

وضعیت آنها از ۲ حالت خارج نبود٬ یا مجرم بودند و متجاوز یا نبودند. در حالت اول دستگاه قضائی

ایران میبایست طبق قوانین حقوقی بین المللی با متجاوزین برخورد میکرد و تاثیری بیش از

استفاده تبلیغاتی از بازداشت آنها بر افکار عمومی سایر کشورها و زورگویان داشت.

و اگر حالت دوم صادق بود ٬ اینهمه هیاهو و سرو صدا محلی از اعراب نداشت.

آزادی بی قید و شرط و بدون محاکمه نظامیان انگلیسی آنهم در اولین ساعات از ۴۸ ساعتی که

بلر آن را بسیار حساس خوانده بود٬ مفهومی جز این ندارد که اولتیماتوم بلر کار خود را کرده بود.

اگر بازداشت آنها نشان از اقتدار جمهوری اسلامی داشت٬ آزادی آنها بدین شکل متاسفانه

معانی خوبی را تداعی نمی کرد.

ارتباط آزادی آنها با رافت اسلامی و همچنین به میان کشیدن پیامبر اعظم(ص) در چنین مسئله

ای٬ چه توجیهی دارد؟ چند درصد ازمردم ایران آزادی آنها به بهانه رحمت اسلامی را باور دارند؟

اگر دامنه رحمت آقایان اینچنین وسیع است که متجاوزین خارجی را هم در بر می گیرد٬ پس

وجود اینهمه زندانی داخلی از معلم و دانشجو تا راننده شرکت واحد و برخورد قهریه با فرزندان

این آب و خاک نشان چیست؟ غضب اسلامی؟ یا شاید .....  .

از همه اینها گذشته بدرقه آنها از همه دردناکتر بود. ادبیاتی که رئیس جمهور بکار میبرد در

سخنرانیهایش را من بشخصه دوست دارم و در من ایجاد حسی شبیه به غرور و افتخار میکند

ولی آقای رئیس جمهور عکس گرفتن و خوش و بش کردن با چند نظامی معمولی(سرجوخه) و

آنهمه هدایا و کت و شلوار های خوش دوخت و از همه مهمتر حضور شما بعنوان بالاترین مقام

یک جمهوری همانند ایران در مراسم بدرقه چند متجاوز - بگفته خود دولت- چیزی از آن حس 

خوشایند غرور باقی نگذاشت. اگر این اتفاق بر عکس اتفاق افتاده بود فکر می کنید چه کسانی

برای بدرقه نظامیان ما می آمدند؟ از شما توقع خیلی زیادتری داشتم.

و حرف آخر اینکه هر چی سعی میکنم خودم را قانع کنم که این آزادی حاصل رافت اسلامی

بوده کمتر موفق میشوم. کاش بلر آن ۴۸ ساعت لعنتی را اعلام نکرده بود٬ کاش. 

+   مهدی شفیعی طهران ; ۸:۱۱ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٧ فروردین ،۱۳۸٦

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir